ผู้เขียน หัวข้อ: ชีววิทยาของหมูป่า  (อ่าน 5 ครั้ง)

0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้

ออฟไลน์ teareborn

  • Full Member
  • ***
  • กระทู้: 124
  • เพศ: ชาย
    • ดูรายละเอียด
ชีววิทยาของหมูป่า
« เมื่อ: มีนาคม 03, 2019, 04:26:39 AM »

หมูป่า
หมูป่าเป็นสัตว์กินนม กีบคู่
มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Sus scrofa Linnaeus
จัดอยู่ในตระกูล Suidae
มีชื่อสามัญว่า common wild pig หมูโหดร้ายก็เรียก
ชีววิทยาของหมูป่า
หมูป่ามีรูปร่างเพรียว ขนาดวัดจากปลายจมูกถึงโคนหางยาวราว ๑.๕๐ เมตร หางยาวราว ๒๐ ซม. น้ำหนักตัว ๗๕-๑๐๐ โล ความสูงตอนไหล่ ๖๐-๗๕ เซนติเมตร บริเวณไหล่และก็อกใหญ่ เรียวไปทางด้านท้ายของลำตัว ขาเล็กเรียว ใช้สำหรับรื้อฟื้นหาอาหารใต้ดิน ขนยาว หยาบ แข็ง สีน้ำตาลเข้มหรือสีดำผสมเทา หรือสีดำแซมขาว มีขนยาวเป็นแผงบนสันคอแล้วก็หลัง ขนบริเวณดังที่กล่าวมาข้างต้นนี้จะตั้งชันขึ้นเมื่อตกอกตกใจหรือเมื่อต่อสู้กับศัตรู เขี้ยวมีลักษณะยาว คมมาก โค้งงอนขึ้นไปนอกปาก ใช้เป็นอาวุธป้องกันภัย บางตัวอาจมีเขี้ยวยาวถึง ๖ นิ้ว จมูกไว หูไว ถูกใจอาศัยตามป่าเปียกชื้น ที่ราบตามไหล่เขา หรือรอบๆหนอง อยู่เป็นฝูง ออกหากินเช้าตรู่หรือเย็น และก็กลางคืน ตอนกลางวันมักหลบอยู่ตามพุ่งไม้ ตามปลักตม หรือลำธาร ชอบเกลือกปลักโคลนตม เพศผู้ที่แก่กๆจะแยกออกไปพบกินตามลำพังทลาย เรียก หมูป่าโทน หรือ หมูโทน ตัวเมียอายุมากๆเป็นจ่าฝูง ในฤดูผสมพันธุ์เพศผู้ต่อสู้กัน และจะดุร้ายเมื่อบาดเจ็บ หมูป่าแม่ลูกอ่อนจะดุร้ายกว่าปรกติและก็จะหวงลูกมากมาย ชอบขุดคุ้ยดินหาอาหาร กินได้ทั้งยังพืชและสัตว์ อย่างเช่น ผลไม้ ข้าวโพด เผือก มัน งู หนู ไส้เดือน กบ เขียด ปลา หมูป่าสืบพันธุ์ได้ตลอดทั้งปี แม้กระนั้นสืบพันธุ์กันถี่ที่สุดในช่วงเดือนธันวาคมถึงเดือนมกราคม เริ่มโตสืบพันธุ์ได้เมื่ออายุ ๘-๑๐ เดือน ท้องนาน ๑๑๕ วัน ตามปกติตกลูกทีละ ๔-๘ ตัว ลูกหย่านมเมื่ออายุ ๓-๔ เดือน หมูป่าอายุยืนราว ๑๕ ปี

คุณประโยชน์ทางยา
แพทย์แผนไทยรู้จักใช้หนังหมูป่า ดีหมูป่า และเขี้ยวหมูป่าเป็นเครื่องยา ดังต่อไปนี้
๑. หนังหมูป่า ได้แก่ ยาต้มแก้สันนิบาตเลือดขนานหนึ่งใน พระคัมภีร์ชวดาร เข้า “หนังหมุหยาบคาย” เป็นเครื่องยาด้วย ดังนี้ ยานั้นลุกลีการเปนยาดับพิษลมพิษเสมหะอันร้อนนอนไม่หลับบริโภคของกินไม่ได้ ให้แต่งยาต้มรับประทานตอนเวลาเช้า เอาหีบลม ๑ หนังหมูหยาบคาย ๑ รากเจ็ตมูลไฟแดง ๑ รากช้าพลู ๑ เอาสิ่งละ ๑ บาท ข่า ๕ บาท ดอกคำ ๑๐ สลึง เทียนดำ ๒ บาท ผลกระดอม ๑ ก้านสะเดา ๑ ผลสมอเทศ ๑ ผลสมอไทย ๑ ผลสมอพิเภก ๑ ยาเช้าตรู่เย็นเหนือ ๑ เอาสิ่งละ ๑ บาท ดอกบัวแดง ๑ ดอกบัวขาว ๑ ดอกบัวขาว ๑ ดอกบัวเผื่อน ๑ ดอกพิกุล ๑ ดอกบุนนาค ๑ ดอกสารภี ๑ เอาสิ่งละ ๖ สลึง ต้มด้วยน้ำเถาวัลย์เปรียงแซกดีเกลือตามกำลังวัน รับประทานชำระเม็ดยอดตกลิ้น แล้วจึงประกอบยามหาสมมิทใหญ่ แก้ไข้แก้ลม ให้รับประทานเปนคู่กับยาต้ม
๒. ดีหมูป่า เป็นต้นว่า ยาขนานหนึ่งชื่อ “ยาประสานทอง” ใน พระคู่มือปฐมจินดาร์ เข้า “ดีหมูหยาบคาย” เป็นเครื่องยาด้วย ดังต่อไปนี้
ยาชื่อผสานทองคำ ขนานนี้ท่านให้เอา ชะมดสด ๑ ชะมดเช็ด ๑ เอาสิ่งละ ๑ เฟื้อง พิมเสน ๑ สลึง กรุงเขมา ๑ อำพัน ๑ ดอกบุนนาค ๑ น้ำประสานทอง ๑ ลิ้นสมุทรปิ้งไฟ ๑ เอาสิ่งละ ๒ สลึง ตรีกฏุก ๑ โกศทั้ง ๙ เทียนทั้งยัง ๕ ผลจันทน์ ๑ ดอกจันทน์ ๑ กระวาน ๑ กานพลู ๑ จันทน์ทั้ง ๒ กฤษณา ๑ กระลำพัก ๑ ชะลูด ๑ ขอนดอก ๑ เปราะหอม ๑ ผลราชดัด ๑ ผลสารพัดพิษ ๑ พญารากขาว ๑ ปลาไหลเผือก ๑ ตุมกาอีกทั้ง ๒ ระอุคะ ๑ มหาสดำ ๑ มหาละลาย ๑ รากท้อถอยม ๑ รากไคร้เครือ ๑ ว่านกีบแรด ๑ ว่านร่อนทอง ๑ ว่านน้ำ ๑ แสนประสะต้น ๑ แสนประสะเครือ ๑ เหล้ามฤตย์ ๑ อบเชยเทศ ๑ เอาสิ่งละ ๑ บาท ทองคำเปลว ๒๐ แผ่น รวมยา ๖๑ สิ่งนี้ปฏิบัติเปนจุณ แล้วเอาดีงูเหลือม ๑ ดีตะไข้ ๑ ดีตะพาบ ๑ ดีหมูป่าเถื่อน ๑ ดีปลาช่อน ๑ ดีนกยูง ๑ ดีอีกทั้ง ๖ นี้แซก เอาน้ำเปนกระสาย บดปั้นแท่งไว้ แก้พิษทราง แลแก้ไข้สันนิบาต ละลายน้ำดอกไม้กิน ถ้าแก้พิษไข้ทรพิษ พิษฝีดวงเดียว พิษงูร้ายละลายสุรากิน ทุกสิ่งประสิทธิ์ดีนัก
๓. เขี้ยวหมูป่า เป็นเครื่องยาอย่างหนึ่งในพิกัดไทยที่เรียก “นวเขี้ยว” หรือ “เนาวเขี้ยว” ได้แก่ เขี้ยวหมูป่า เขี้ยวหมี เขี้ยวเสือ เขี้ยวแรด เขี้ยวหมาป่า เขี้ยวปลาพะยูน เขี้ยวตะไข้ เขี้ยวเลียงหน้าผา รวมทั้งงา (มอง คู่มือการปรุงยาแผนไทย เล่ม๑ น้ำกระสายยา)